funtofil (Виталий Томчик) (funtofil) wrote,
funtofil (Виталий Томчик)
funtofil

(221) Оптическая мастерская Jakob Pik (Яков Пик). Варшава.

ПОЛЬША. Заводы по производству весов и гирь - https://funtofil.livejournal.com/205113.html




Гири100 и 50 гр. Клеймо - J. Pik w WAR. Фото из Инета



Гиря 24 зол. 1858 г. Фото из Инета








Клейма на коромысле весов. Фото из Инета



Часть коромысла весов с клеймом - Я.ПИКЪ ОПТИКЪ Г.ВАРШАВЫ  Фото из Инета


Гиря № 40. Вес 96, 47 гр. Яков Пик, Варшава.



Рik Jakub, pseud. Optyk miasta Warszawy (1806–1897). Ur. w Częstochowie. Brak jest jakichkolwiek danych dotyczących rodziców i młodości P-a. W r. 1826 F. Pik (może ojciec?) otworzył w Warszawie przy ul. Wierzbowej «Nową Kosmodramę Narodową», będącą pokazem kilkudziesięciu obrazowo treści patriotycznej. W r. 1834 P. uczęszczał do Warszawskiej Szkoły Rabinów, a po jej ukończeniu pracował w szlifierni optycznej zwanej Instytutem, prowadzonej przez Mateusza Ottona Bachmanna przy ul. Podwale 22. W r. 1844 był zarządzającym tego Instytutu, a w r.n. wystąpił jako właściciel zakładu. Wkrótce przeniósł go do pałacu Paca, a w r. 1848 do budynku przy ul. Miodowej 4. Zakład odznaczał się precyzją i terminowością wykonywanych prac. W r. 1847 P. otrzymał tytuł honorowego optyka i mechanika Warszawy oraz pozwolenie znaczenia wyrobów cechą herbu Królestwa. Prowadził także sprzedaż sprzętu medycznego i udostępniał posiadane urządzenia do zabiegów leczniczych, jak np. «machinę elektryczną do elektryzowania cierpiących na reumatyzm, paraliże i wszelkie przez lekarzy uznane choroby z zatkania humorów w ciele pochodzących a to bezpłatnie jedynie za drobnym datkiem do skarbony dla sierot». Dbał o reklamę swego zakładu w prasie i w kalendarzach, a na wystawie umieszczał automaty poruszane mechanicznie i termometr ogromnych rozmiarów.



Гири с клеймом Яков Пик. Фото из Инета.


Реклама 1854 г.




W r. 1855 P. odbył podróż po krajach zachodniej Europy dla zapoznania się z urządzeniami najbardziej znanych zakładów optycznych i mechanicznych. W r. 1860 wydał broszurę O doborze używania szkieł ocznych (W.), w której obok omówienia własnych wyrobów dawał wskazówki z dziedziny optyki. Na polecenie Komisji Rządowej Spraw Wewnętrznych i Duchownych wydał w r. 1865 pod pseud. Optyk miasta Warszawy pracę O probierzu stumiarowym do wódek i spirytusu (K. Estreicher w swej Bibliografii podaje datę 1. wyd. W. 1842, ale jest to chyba pomyłka). W l. 1869–74 P. założył przy swoim zakładzie Gabinet Fizyczny, będący rodzajem muzeum, gromadzącym przyrządy fizyczne, astronomiczne i chemiczne, a także zbiory minerałów, owadów, ptaków i preparatów anatomicznych. Udostępniał bezpłatnie zwiedzanie tego muzeum, a w jego pomieszczeniach odbywały się pogadanki i zajęcia szkolne dla młodzieży, prowadzone przez nauczycieli prywatnych warszawskich szkół średnich. Przez pewien czas miał P. majątek ziemski Wola Krzysztoporska koło Piotrkowa Trybunalskiego, w którym zamierzał założyć rektyfikację spirytusu bądź wytwórnię wódek. W r. 1871 P. otrzymał tytuł dostawcy Uniw. Warsz. Wyroby jego firmy obiegały cały świat i na różnych wystawach w Europie i Ameryce otrzymały 26 medali i listów pochwalnych. W latach siedemdziesiątych P. opublikował około 10 artykułów w „Gazecie Lekarskiej”, wydanych także osobno w formie kilkustronicowych broszurek, w których omówił urządzenia lecznicze, m.in. Kilka słów o niezgodności termometrów (W. 1876), Irygator Esmarcha ze skalą szklaną i wodowskazem (W. 1878), Trzepaczki muszkułowe (W. 1878), Ważność trafnego doboru szkieł ocznych (W. 1878). P. zwany był nestorem optyków warszawskich. W swym zakładzie nauczył fachu ok. 70 optyków-mechaników, z których wielu założyło własne firmy. Popularyzował polskie określenia nazw cudzoziemskich; w ogłoszeniach występowały nazwy: nanośnik, samopiek, okaziciel pogody, ciepłomierz, zamiast: pince-nez, rożen, barometr, termometr.
P., którego zakład mieścił się niedaleko klasztoru Pijarów, uczestniczył po kasacie pijarów (1864) w zabezpieczaniu pamiątek narodowych znajdujących się w klasztorze; przechowywał m.in. urnę cynową z sercem Stanisława Konarskiego i rokokową tablicę z wyjątkami tekstu „De viro honesto”. Przekazał je później reaktywowanemu Kolegium Pijarów w Krakowie i brał udział w uroczystości umieszczenia urny w mauzoleum w kościele Pijarów w Krakowie (12 XII 1882). Sam posiadał znaczny zbiór pamiątek historycznych. Przez 30 lat pełnił obowiązki opiekuna ubogich gminy żydowskiej. Przekazywał niejednokrotnie bez rozgłosu pokaźne sumy na warszawskie cele filantropijne, a w r. 1863 do kas organizacji powstania. Był żywą kroniką ludzi i wypadków dawniejszych, o których opowiadać umiał i lubił. Cieszył się w Warszawie popularnością, wymieniano go w wierszykach i piosenkach (dużo później, w latach międzywojennych, Julian Tuwim ułożył o nim kuplet pt. „Staroświecki optyk” do wodewilu Feliksa Schoebera „Podróż po Warszawie”). Zmarł 11 I 1897 w Warszawie i pochowany został na cmentarzu Żydowskim w Warszawie przy ul. Okopowej.
Żonaty od r. 1845 z Miną z Rozenów, 1.v. Płońską, miał P. trzech synów: Michała, któremu ok. r. 1886 przekazał prowadzenie zakładu, Felicjana i Seweryna, oraz dwie córki.
Estreicher w. XIX, III 401, VII 25; Enc. Warszawy, W. 1975; – Słomczyński A., Staroświecki optyk, „Stolica” 1961 nr 25 s. 15, nr 26 s. 20; tenże, Warszawskie to i owo, W. 1978 s. 153–63; Sobieszczański F. M., Warszawa, W. 1967 I; – Baliński I., Wspomnienia o Warszawie, Edinburgh 1946; Prus B., Kroniki, W. 1956 I cz. 2, 1953 II, 1959 VIII; – „Izraelita” 1897 nr 3 s. 30, nr 5 s. 50; „Kalendarz Astronomiczno-Gospodarski J. Jaworskiego” 1862; „Kalendarz Ilustrowany dla Wszystkich” 1891–2; „Kalendarz Polski J. Jaworskiego” 1871; „Kalendarz Warszawski Popularno-Naukowy J. Ungra”, 1854–7, 1862, 1866–9, 1876–81, 1883–4; „Kur. Warsz.” 1897 nr 11 s. 6, nr 12 s. 5, nr 20 s. 7; „Przegl. Tyg.” 1877 nr 42 s. 476–7; – Arch.Państw. w W.: Akta notarialne warszawskie–kancelaria J. Noskowskiego vol. 91 nr 12301, kancelaria M. Zielińskiego vol. 42 nr 2078, kancelaria J. Przysieckiego vol. 27a nr 733, kancelaria S. Jasińskiego vol. 30 nr 3507; Arch. Pijarów w Kr.: Teka zawierająca dokumenty, dotyczące odnalezienia i złożenia w kościele XX Pijarów w Krakowie serca Stanisława Konarskiego, list J. Pika z 15 I 1882; – Informacje ks. Jana Buby.
Stanisław Konarski






Реклама 1854 г.


Реклама 1858 г.


Реклама 1859 г.


Реклама 1861 г.


Реклама 1862 г.


Реклама 1863 г.


Реклама 1864 г.



Реклама 1870 г.


Реклама 1870 г.


Реклама 1880 г.


Реклама 1889 г.


Реклама 1904 г.


Реклама 1906 г.


Реклама 1909 г.





Tags: #Яков Пик, #гири, #гиря, #разновес
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    Anonymous comments are disabled in this journal

    default userpic

    Your reply will be screened

  • 0 comments